De+Mechanische+Spin

=**De Mechanische Spin**=

Een verhaal door Lindsay Muller
Een koperen bol, niet groter dan een knikker, rolde met zwier langs een halfopen buis naar beneden. De zwaartekracht tegemoet. Ontelbare scherpe bochten door, zonder uit koers te vliegen. Langs het stoffige raam, waarin iemand met zijn vinger een woord had geschreven, onleesbaar, in spiegelbeeld. Langs de volgepropte en hoogst onordelijke boekenkast. Tot… de rand van de buis in zicht kwam. Was iemand ze vergeten af te werken ? De bol landde precies in het midden van de scheefgezakte tafel, en was net van plan om gewoon door te rollen alsof er niets aan de hand was, tot dat die hand er een kuipje onder vormde en het tegenhield. De rimpelige hand nam de knikker tussen duim en wijsvinger en hield het voor een oog, verstopt achter een vreemd eenogig brilletje dat uit elkaar schoof als een mini verrekijker. Een tweede hand verplaatste het vreemde brilletje tot op de haarlijn van de oude man. Hij had nog haar, kort en grijs. En zijn ogen waren een doordringend licht blauw en sprankelden van verwachting. Opeens ontplooide er een mechanisch pootje aan het koperen bolletje. En nog een. En nog een. En zo wel acht. Drie kleine rode lampjes knipperden even, en brandden dan als starende oogjes. “Eureka !” Juichte de man, maar per ongeluk liet hij het mechanische spinnetje los, en katapulteerde het door de kamer. Het spinnetje piepte als zijn sensortjes de omgeving zagen tollen. De lampjes gingen toen maar uit. En het vloog door het raam.

Toen ze weer aan flikkerden, was het omgeven door iets groens,veel groens, zag het. Lange groene stengels,met soms iets geels of iets roods aan de top. Het zag vliegende insectjes met streepjesjassen bedreven af en aan vliegen. Hoe mooi hun vleugels in het zonlicht schitterden. Wiebelig op zijn machinale beentjes draaide het spinnetje zich om. Een rond gat en enkele barsten waren duidelijk zichtbaar in het raam achter hem. En ook het silhouet van de zoekende man kwam af en toe voorbij. Het spinnetje bestudeerde verdwaasd zijn pootjes. Keek naar het raam, naar zijn poten, raam, poten… En besliste dat het niets te verliezen had. Uit alle macht sprong het omhoog… en kwam veel te snel weer neer op de vochtige bodem. Nog eens geprobeerd. Maar het geraakte amper een millimeter boven het zand. Het staakte zijn verwoede pogingen. Hij was beslist te zwaar. Kon alleen maar vliegen als iemand hem door de kamer smeet.

Zijn pootjes maakten putjes in het zand als het rond het huis toerde. Hij zag miertjes door de spleten van de muur het huis infiltreren. Mooi op een rij marcheerden ze naar binnen alsof het niets was. Na zo een tijdje verwonderd toeschouwer te hebben staan spelen, hief het spinnetje een van zijn pootjes op en duwde een miertje uit de sliert toen het langs kwam. En nog eentje, zodat hij hun plaats in de lijn kon innemen. Lastig, om zo in de maat te blijven marcheren als je een paar poten meer telt. Maar het lukte tamelijk. Beter dan springen alleszins. Maar bij de muur aangekomen, drong de reden tot hem door waarom de miertjes een voor een naar binnen gingen. En hij telde voor twee. De twee die hij weg had geduwd. En dat paste niet, hoe hij ook probeerde om zich naar binnen te wringen. Al gauw werden de mieren het wachten, tot de spin zou stoppen om de boel te blokkeren, beu. Een groepje bundelde hun krachten om het spinnetje weg te duwen. Geschrokken, trok deze al zijn poten in, en liet zich onder zacht weemoedig gepiep wegrollen.

Waar was ik…? Oh ! In het gras, tot net voor de deur gerold, natuurlijk. Is dat even geluk hebben ! Maar het spinnetje durfde zijn pootjes nog niet ontvouwen. Er kwam iets aan. Een zwart glimmend kevertje,dat een donkergroene kleur bleek te hebben in een bepaald perspectief. Dat perspectief noemt men… ondersteboven. En het lag niet zo gemakkelijk. Maar daarmee werd niet bedoeld ‘rol me weg’. En dat was precies wat de mestkever aan het doen was. Wat moeten ze eigenlijk met al die mest ? Hoe dan ook, als het mechanische spinnetje voor de zoveelste keer vergat wat boven en onder was, kon het toch de ingang van een donkere, griezelige tunnel op hem af zien komen. De lampjes gingen fel aan het branden bij deze realisatie. Hij strekte snel zijn pootjes en zette zich schrap tegen de grond. De mestkever probeerde uit alle macht om hem verder te krijgen, maar dat lukte niet. De kever kwam vlak voor hem te staan. En flapperde even met zijn vleugels, die hij verborgen had onder zijn schild. Maar het spinnetje had geen intentie om de dreigementen persoonlijk op te vatten en een zinloos gevecht aan te gaan. In plaats daarvan maakte hij dat hij wegkwam. Zo snel zijn koperen beentjes het toelieten. De mestkever hield verrast zijn kop scheef, toen de vreemde spin hem het nakijken gaf.

De deur was groot en zwaar en zeker niet open te krijgen voor een klein koperen spinnetje. Was het maar opendeurdag. Hij zat een hele lange tijd verscholen in het gras vlak voor de deur. Hopend om een kans te krijgen om weer naar binnen te gaan. Plotseling landde een vrouwelijke mensenvoet vlak naast hem. Als hij een hart had gehad, had hij zich waarschijnlijk een hartstilstand geschrokken. Nog een geluk dat het niet zo was. De vrouw deed de deur open. Dit was het dan ! De enigste kans om weer binnen te raken, misschien voor lange tijd. Het mechanische spinnetje haastte zich naar de deur, die alweer begon om zich stilletjes te sluiten. Toen ze net nog op een kier stond, glipte hij naar binnen. Hij kon de wind nog achter zich voelen toen de deur in het slot viel. Behendig klom het spinnetje langs een tafelpoot omhoog, en merkte onderweg op dat de ene al korter was dan de andere, waardoor de tafel scheef stond. Hij kroop met zwier over de rand en trippelde tot het midden van de tafel.

Tevreden keek hij om zich heen. Hij was weer binnen geraakt. De mieren zaten ergens in de keukenkast, die konden hem niets doen. Geen mestkevers hier, die kwaad worden als je hen probeert duidelijk te maken dat je geen mest bent. En vliegen hoeft niet, als er zo veel is om op te klimmen. En als de oude uitvinder hem weer zou vinden, zou hij zo blij zijn dat hij het zou beschermen. Daar was hij zeker van. Eindelijk veilig!

“Aah! Een spin!” Klonk een vrouwenstem. Natuurlijk dezelfde als van de voet. Er was geen tijd om uit te leggen dat hij geen echte was, want nog voor het mechanische spinnetje door had wat er gaande was, had hij het voorpaginanieuws gehaald.


 * Lindsay Muller 5 aso voor Write Now 2007**

Met toestemming van Lindsay Muller gepubliceerd door haar lerares Nederlands Janien Benaets op de wiki project07 op 22 november 2007. Bedankt, Lindsay, en veel succes als schrijver!

Zie ook Schrijfwedstrijden 0708


 * ! Kritiek? Schrijf onder 'discussion'!**